U bent hier:   Onze school > Nieuwsarchief
  |  Inloggen

Article Details


Hoe ziet de toekomst eruit? 14-1-2020


 
Symptom Bauhaus
: als iets niet helemaal is wat het lijkt, moet de geschiedenis worden herschreven
 
Op donderdag 9 januari bezochten we met de derde klas van de Talentstroom Kunst en Media de tentoonstelling Symptom Bauhaus in West Den Haag, de voormalige Amerikaanse ambassade van Bauhaus-kunstenaar en architect Marcel Breuer. Geen toegankelijke tentoonstelling, maar wat hebben onze leerlingen er veel uitgehaald. Aan de lange conferentietafel van de oude ambassade wisselden we daarover van gedachten. 
 
Bauhaus was een in 1919 gestarte Duitse opleidingsschool voor (toegepaste) kunst en architectuur met een heldere ideologie: kunst en techniek laten samengaan in voor iedereen toegankelijk functioneel design, dat in het dagelijkse leven kon worden geïntegreerd om ons leven fijner en makkelijker te maken. Docenten boden hun studenten een grondige ambachtelijke opleiding, denk aan de vroegere gildesopleidingen, en lieten hen volop experimenteren met hoogwaardige materialen voor de vervaardiging van hun Gesamtkunstwerke: kunst, architectuur en design inéén. Bauhaus’ ideale toekomstbeeld, totdat de school in 1933 door het naziregiem werd gesloten en vele kunstenaars van ‘Entartete Kunst’ moesten vluchten, was functioneel en betaalbaar design voor iedereen.
 
  
 
Ook onze leerlingen 3TKM zijn in schoolperiode 2 gericht op de toekomst. Hun opdracht is om een visie te formuleren over hoe het onderwijs er in 2050 idealiter uit zou kunnen zien. Een moeilijke opgave, waarbij het de kunst is om uit te stijgen boven reeds bestaande en voorspelbare concepten. Zal dit gaan lukken? Vast en zeker. Er is volop tijd en gelegenheid voor hen om te experimenteren met hun ideeën. 
 
Maar hoe liep het destijds eigenlijk af met de idealen van Bauhaus? Goed en slecht zou je na bezoek aan Symptom Bauhaus kunnen zeggen. Goed, omdat hoogwaardig design daadwerkelijk toegankelijker werd, maar ook slecht. Een ideologie kan onder druk van de tijd immers ook leiden tot bedenkelijke toepassingen, die we, zo leerde de tentoonstelling ons, liever onderbelicht houden. Het mes snijdt vaak aan twee kanten. Hoe zou het over 30 jaar met ons onderwijs gaan?



Terug